Ze wstępu do II wydania polskiego:

»Dzięki wrocławskiemu Ossolineum i budapeszteńskiemu Akademiai Kiadó ukazała się w roku 1968 pierwsza w polskim piśmiennictwie bogato udokumentowana, albumowa antologia rozwoju stylów pism drukarskich. Zebrał i opracował ją na Węgrzech Tibor Szantó.

Autor wyboru – były zecer, a po studiach historyk sztuki, artysta-typograf, redaktor, krytyk i publicysta – przedstawia zarówno swoją osobą, jak i działalnością ten pożądany typ wydawcy-działacza kultury, który umiejętnie łączy wiedzę teoretyczną z codzienną praktyką. Na efekt jego typografii składa się realizm dostępnych środków i umiejętność ich celnego zastosowania. Dowody tego spotykamy na kartach tej monografii, która w piętnaście lat po pierwszym wydaniu zostaje zmieniona i wznowiona.

TIBOR SZANTÓ dokonał wyboru przeszło 340 krojów lub odmian pism drukarskich.

Do swego atlasu włączał najczęściej tzw. pisma-matki. Decydowała zwykle o tym utrwalona w świecie ranga kroju. Ranga ta wynikała zarówno z osobistych kompetencji projektantów, czyli artystów-literników, jak też z popularności czcionek lub matryc produkowanych przez daną odlewnię lub fabrykę matryc. Wyborem kierowała chęć prezentacji stylowego, często harmonijnego piękna, połączonego z użytecznością kroju. Cechę tę podkreślają w książce przykłady węgierskiej, polskiej i światowej grafiki oraz typograficzne układy autora, w dużym stopniu zmienione w stosunku do pierwszego wydania. Wzbogacają one wizualną stronę monografii, wskazują na międzynarodową, uniwersalną przydatność wielu krojów pism drukarskich, wprowadzają szereg nowości.«